ใกล้จะสอบอีกแล้ว เบื่อ...ขี้เกียจอ่านหนังสือ    
  มีเรียนเช้าทุกวันเลย เบื่อ...ขี้เกียจตื่นง๊วงง่วง 
  กินเหมือนเดิมทุกวัน เบื่อ...ขี้เกียจกิน 
  คิดถึงทุกทุกวัน เบื่อ...ทำมัยเค้าไม่คิดถึงเรา 

   จิงจิงไม่ได้ว่างมากมายอ่ะรัยหรอกนะ 

 แต่มันอึดอัดขอระบายความในใจหน่อยเถอะ 

 เก็บไว้มากเดี๋ยวมันจะฟุ้งซ่าน ป่าวๆ 

 เจ็บแล้วให้จำไว้ ...ไม่มีใครรักเราเท่าตัวเราเอง 

 ก้ออย่างที่เคยบอกไว้ใช่ป่าวว่าชอบรุ่นพี่    

 ก้อคิดว่าคงได้แค่ชอบ คงไม่มีหวัง     

 เพราะแทบจะไม่ได้เจอกันเลยเวลาไปเรียน     

 ตอนแรกก้อคิดว่าพี่เค้าคงจำเราไม่ได้ด้วยซ้ำไป     

 แล้วพี่เค้าก้อให้ความหวังเรา โทรมาหาแทบทุกวันก้อว่าได้  

 ก้อดีใจ แอบมีหวังเล็กน้อย แต่ไม่รู้ว่ามันจะจิงจังแค่ไหน 

 เพราะพี่เค้าก้อน่ารักอยู่เหมือนกัน มีแฟนอยู่แล้วรึเปล่าก้อไม่รู้ 

 แต่ก้อเรื่องของพี่เค้า เราก้อชอบของเราไม่ได้ยุ่งเรื่องของเค้า 

    แต่ความหวังมันก้อเริ่มมีมากขึ้น เหมือนพี่เค้าก้อเล่นด้วย     

    ช่วงสอบก้อโทรมาหา ไม่สบายก้อโทรมา...เป็นห่วง     

    กลับบ้านก้อโทรหา ปีใหม่ก้อโทรมาเคาว์ดาวท์ด้วยกัน     

    แต่เราก้อไม่กล้าจะถลำตัวมากนะ กลัวพี่เค้าจะมีแฟนแล้ว     

    เพราะเคยมีคนบอกเรื่องพี่เค้าให้ฟังเหมือนกัน     

    กลัวจะเจ็บ กลัวจะทำใจไม่ได้ กลัวเสียความรู้สึกดีๆที่มีให้     

 ทั้งที่กลัวก้อยังกล้าทำ ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลย   

 คงจะชอบพี่เค้ามากถึงได้ทำ แต่ก้อยังดีที่ไม่กลำลึกกว่านี้ 

 ไม่งั้นคงเสียใจ และเจ็บใจมากกว่านี้ 

    ทั้งที่รู้ว่าเราชอบ บอกไปแล้วด้วยว่าชอบ     

    ทั้งที่เหมือนทุกอย่างจะลงตัว      

    ถ้าไม่ชอบก้อคงไม่ยอมทำขนาดนั้นหรอก     

    แต่ทำมัยอยู่ดีๆก้อทำเฉยเหมือนไม่มีรัยเกิดขึ้น    

    เด๋วนี้ก้อไม่ค่อยจะโทรมาด้วย โทรไปก้อไม่ค่อยรับ บอกนอน     

    ทั้งที่เมื่อก่อนตี 3 ยังไม่นอนเลย     

    ไม่รู้ว่าคิดรัยอยู่ แต่มันทำให้เราคิดมากรู้มัย     

 แต่มันไม่ไหวแล้วจิงจิง ทำงัยได้คนมันชอบ 

 วันนี้ก้อเลยได้รู้ความจิงว่าทำมัยถึงเปลี่ยนไป 

    เพราะว่าเราเป็นน้องห้อง กลัวคนจะว่า ว่าจีบน้องห้อง     

    ที่อย่างงี้มาทำกลัว แล้วเราไม่เห็นกลัวเลยที่จะชอบพี่ห้อง     

 แล้วมาให้ความหวังทำมัย

 ทำมัยตอนที่ทำไม่คิดละ

 ทำแล้วถึงคิดได้เหรอ 

 พูดอย่างงี้มันเสียความรุ้สึกนะ

 เจ็บ...เหมือนถูกหลอก

 ทำมัยต้องปิดบังความรู้สึกตัวเองด้วย

 ทำมัยต้องแคร์คนอื่นด้วย

 แคร์ความรู้สึกตัวเองซิ

 ไม่งั้นก้อแคร์ความรู้สึกเราก้อยังดี

    หรือว่ามาคบกับเราเพราะคิดสนุกๆ     

    วันนั้นไม่มีใคร แค่เหงาใจแค่นั้นเอง     

    แต่วันนี้ไม่มีความหมายแล้ว แค่ให้มันผ่านไป     

...

 ...
  บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า
  สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว
  ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน
  มากกว่าการได้รับรู้ความจริง
  การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า...  
  เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4...
  และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า...
  ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย
 ...

  โปรดจำไว้เถอะว่า
  หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ
  พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว
  โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้... 

  ก็จงชอบต่อไปเถอะ
  การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม
  "การตัดใจ"ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย
  ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า ความสุขยามที่คุณได้สบตาเค้า
  กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า
  อันไหนมันหนักหนากว่ากัน 

  อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป...
  อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้...
  อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน 
 
  แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง
  ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป
  แต่ก็ยังได้พบ... 
 
  ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา
 แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป... 
 
  ยิ้มให้กับโชคชะตา 
  ที่ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน 
 
  คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง
  คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว 
 
  คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง...
  คนที่ทำให้คุณหัวเราะ...และร้องไห้ได้มากมาย...